Ronde door het Fotomuseum

Het dragen van een mondmasker hield ons niet tegen om de expo van Stephan Vanfleteren te bezoeken. Vanfleteren staat als Belgische fotograaf bekend om zijn zwart-witportretten. In deze expo zien we een verzameling van al zijn werken. Zowel journalistieke, documentaire als artistieke fotografie. We waren enorm benieuwd om zijn manier van werken te ontdekken. Hieronder deelt iedereen zijn lievelingsfoto en de reden waarom de foto hen zo heeft geraakt.

Saida ⎪ Eén van de foto’s die mij het meeste aansprak, is een foto getrokken tijdens de Balkanoorlog in de jaren ’90. Niet alleen omdat ik destijds in die regio geboren ben maar ook omdat er nog steeds onrecht is in de wereld. Tot vandaag de dag stel ik mij de vraag waarom we niet willen leren uit onze fouten. Wat ik verder opmerkelijk vond aan zijn manier van fotograferen is hoe hij de rauwe en echtelijke emoties op beeld kan krijgen.

Jos ⎪ Stephan Vanfleteren werkte gedurende een jaar in de zwartste stad van het land. Hij fotografeerde de hartelijkheid en de grauwheid van Charleroi. Ooit één van de rijkste steden van België, momenteel één van de armste. Maar de transitie is ingezet. Net zoals een paar decennia geleden is ook hier de culturele wereld een belangrijke trekker van de omwenteling. Het beeld voor mij bestaat binnenkort niet meer in realiteit. Gelukkig zullen we dankzij Vanfleteren kunnen terugblikken. Met op de achtergrondmuziek van Melanie Di Biasio.

Melanie ⎪ Ik ga ervan uit dat de kinderen in deze foto niet veel hadden en dat ze ook redelijk arm waren. Ze hadden enkel elkaar en ik vind dat ook mooi om te zien. Het doet mij stilstaan bij het feit dat je niet veel geld nodig hebt om zich te amuseren en plezier te hebben. Ik besef ook dat ik als kind veel dingen had die ik eigenlijk niet nodig had om gelukkig te zijn. Ondanks dat ik weet dat die kinderen niet zo leuk leven hadden geeft de foto mij een goed gevoel. Het feit dat ik weet dat ze samen zijn maakt mij echt blij.

Rawda ⎪ Ik heb voor deze foto gekozen omdat Vanfleteren hierin de schoonheid toont. Je ziet dat hij een ziekte heeft aan zijn gezicht. Ik vind het mooi dat hij ook die kant van de mensen toont en niet alleen normale, gezonde mensen. Ik vind het mooi dat hij niet alleen perfectie toont maar ook ziektes die je niet vaak ziet en hij die toont als normaal.

Nawel ⎪ De reden waarom ik deze foto heb gekozen is omdat Vanfleteren hier de focus legt op handen. Volgens mij zijn handen super betekenisvol. Als mensen dragen we niet alleen mentaal veel dingen maar ook fysiek. We dragen onze liefde voor anderen door te delen, te geven, we tonen onze kwetsbaarheid door een helpende hand uit te reiken. Zonder handen konden we ons bij wijze van spreken niet verbinden met de ander. De expo van Vanfleteren heeft mij enorm geraakt omdat hij er telkens in slaagt om de focus te leggen op hetgeen wat ons het meest kenmerkt als mens. Liefdevolle ogen, doorleefde handen. Vanfleteren toont hoe het leven op onze huid ligt.

Siham ⎪ Wat mij bij deze foto heeft geraakt is de tekst die erbij stond. Het gaat over de Rwandese genocide van de jaren ’90. Het lijkt op een schilderij maar het is eigenlijk een foto. Het feit dat Stephan Vanfleteren daar daadwerkelijk bijstond toen het lijk werd gesmeten vind ik echt onmenselijk en is mij daarom ook het meeste bijgebleven.