Geraardsbergen

“Geraardsbergen? Euhm, ooit van gehoord. Maar ik weet niet echt waar dat ligt. Is dat zo niet ergens op de buiten? ” Dat is wat de meeste jongeren dachten over Geraardsbergen. Het klinkt wel bekend in de oren, maar wat heeft de stad eigenlijk allemaal te bieden? Met veel nieuwsgierigheid gingen we donderdag 23 juli op zoek naar een antwoord op deze vraag. Tijdens onze treinrit merkten we al snel dat Geraardsbergen wel degelijk “ergens op de buiten” is. We passeerden langs mooie landschappen, uitgestrekte weiden vol koeien. Ze noemen de streek ook wel de Vlaamse Ardennen en het voelde ook zo aan. Aangekomen in Geraardsbergen verwelkomde Wassim ons met een grote glimlach aan het station. Hij woont eigenlijk in Zandbergen, een dorpje tussen Geraardsbergen en Ninove maar kent de stad van buiten. Hij is er opgegroeid en zag het helemaal zitten om ons te gidsen. Al snel merkten we dat Geraardsbergen om verschillende redenen bekend staat. Het meest opmerkelijke dat we die dag ontdekten is het Manneken-Pis van Geraardsbergen. Je leest het goed, Manneken Pis. “Bestaat Manneken-Pis niet al? Is dit gewoon een nepversie? En is die van Brussel dan de echte?” We stonden allemaal verwonderd voor het standbeeld. Het viel op dat hij identiek lijkt op die van Brussel. Heel spontaan hoorden we enkele buurtbewoners zeggen: “deze is de echte Manneken Pis”. Later bleek de versie in Geraardsbergen een oudere versie te zijn dan die van in Brussel. Daarom dat de Geraardsbergse versie de echte wordt genoemd.

Voor wie zin heeft om een hele dag lang walking lunges te doen is Geraardsbergen the place to be. Aangezien de stad gelegen is op een heuvel, zijn de straten er heel steil. Het is dan ook daarom dat veel fietsers worden uitgedaagd om de Muur van Geraardsbergen te beklimmen. Wij gingen deze uitdaging ook aan, maar dan te voet. Als opwarming stretchten we goed onze benen en bereidden we ons mentaal voor op een steile wandeling. Heel steil.

In het midden van onze wandeling zagen we op een gegeven moment een gouden schijn in onze ooghoek. Het was het verguld bronzen Heilig Hart-standbeeld dat tevoorschijn kwam, ook wel het Christusbeeld genoemd. Het lijkt heel hard op het beeld in Rio de Janeiro, maar dan veel kleiner en dan met een extra gouden touch. Nog een stukje Geraardsbergen waarvan we versteld stonden.

Na een korte pauze aan het standbeeld gingen we verder. Onderweg moesten we een aantal keer uit de weg om een aantal fietsers door te laten. Om hen te motiveren bij het beklimmen van de Muur, applaudisseerden we en deden we alsof we midden in de Ronde van Vlaanderen stonden. Niet alleen ouderen, ook jongeren gingen de uitdaging aan.

Na veel bloed, zweet en tranen kwamen we eindelijk aan de top van de heuvel. We genoten van een panoramisch uitzicht over de Vlaamse Ardennen. Onze benen voelden al een beetje stijf aan maar het was zeker de moeite waard. We sloten ons avontuur af met een gezellige picknick aan het kapelletje dat gelegen is op de top van de heuvel.

Geraardsbergen, kort samengevat?
Steil, heel steil.
Rio de Janeiro vibes, met mini Gouden Christusbeeld.
Muur van Geraardsbergen met veel zwetende fietsers.
Uitzicht over de Vlaamse Ardennen, adembenemend.
Uitademen in de Gavers.
Heerlijke Mattentaarten.