Fietstocht langs de kreken

Ben Aziz ⎪ Het was een mooie, warme dag. Iets meer dan 30 graden aan de horizon. En vooral een vochtige warmte, heet dus. Vier mannen op een fiets was een nieuw avontuur voor mij. Ik wist op voorhand niet of ik deze fietsuitdaging zou aankunnen, terwijl ik er meestal van uitga: ‘dit zal wel lukken, deze klus kan ik klaren’. We spraken om tien uur af en vertrokken vanaf Dok Noord. We waren niet eens één straat ver of de voorband van de fiets van Dominique knalde aan stukken. Daar ging mijn droom om van de natuur te genieten. In mijn gedachten zat ik al tussen het gras en de bomen, maar het mocht niet zijn. En je gelooft het of niet, maar na het wisselen van fiets, zat meneer Dominique nog maar op een andere fiets...

... en paf, z’n achterband plat. We zaten midden in de velden, in De Oude Kale, een natuurgebied een tiental kilometer buiten Gent. Aghyad, één van de fietsers, had gerief bij om de lekke band te herstellen. Maar, maar, niemand van ons had een fietspomp bij. We zweetten hard van de volle zon die op ons scheen. Tussen de maïskolven, die klein zijn omwille van de droogte, gingen we op zoek naar het eerste huis. We klopten aan en een grote, zware meneer – Marnick – kwam tevoorschijn. Hij sprak in zijn dialect (Meetjeslands) dat we nauwelijks verstonden. Maar de man sprong bij en hielp ons bij het herstellen van de platte band. Zelf denk ik dat Dominique best wat gewicht moet verliezen om minder vaak plat te vallen. Grapje.

De rest van de dag bleven we van platten banden gespaard. We fietsten van De Oude Kale naar Landegem waar we typische Belgische frieten aten met geweldig lekkere tartaarsaus. Frank, Aghyad, Dominique en ikzelf namen vers water uit de kraan van de frituur en reden verder. We fietsten langs water, ik zag grote boerderijen, maar bijna geen andere fietsers. Wellicht was het te warm voor de meeste mensen. We stopten bij Vosselare Put, een zwemgebied dicht bij Deinze. De baas van het café sprak me meteen aan en we hadden een lange babbel over het Afrikaanse continent.

Ik heb heel veel vogelgeluiden gehoord vandaag tijdens het fietsen. Het viel mij echt op. Toen er een vliegtuig laag boven onze hoofden vloog, zag ik Aghyad verschrikt opkijken, hij geraakte bijna in paniek. Meteen wist ik dat dit door de oorlog in Syrië was, waarvoor hij is gevlucht. De ganse dag hebben we haast geen auto’s gehoord of gezien. Iets wat verrassend was voor mij, want ik leef bijna iedere dag in de stad.

De fietstocht was een heel bijzondere en boeiende ervaring. Ik genoot enorm van de landschappen. In de terugkeer fietsen we heel hard. Ik deed alsof ik het niet lastig vond, maar op het einde zat ik er toch bijna door. De combinatie van de warmte en het stevige tempo, denk ik.

Aghyad zei op het eind dat hij heel graag fietst. Dit was mij meer dan duidelijk geworden vandaag. Hij denkt erover na om met jongeren uit Gent nu en dan fietstochten te maken. Dominique reageerde meteen enthousiast. Jammer dat Jos er niet bij was, want Jos zou in de zevende hemel zijn geweest. Jos, een medewerker van Victoria Deluxe, doet immers niets liever dan rondrijden met zijne vélo. Hij heeft ooit door China gefietst. Ik denk dat Jos heel blij zal zijn om Aghyad te leren kennen. Zet die twee samen en het vuur zal overslaan.

Ik hou van fietsen, maar ook niet te veel en niet te lang.

Maar, het was een prachtige ervaring.